Dag 24 – Maandag 17 November

Het heeft gevroren. We zien ook hoe kaal de tuin is geworden tijdens onze afwezigheid. We zijn klaar voor de winter. Mijn eerste werkdag begint en Jenny kan beginnen aan de was...

Dag 23 – Zondag 16 November

Volgens de piloot is het 7 graden in Amsterdam. We landen dus inderdaad te laat en moeten met de trein naar Brussel (op kosten van KLM weliswaar). Onze bagage moet manueel behandeld worden en dat vraagt tijd. Ter compensatie kunnen we iets gaan drinken. Grolsch is geen Castle, jakkes, maar enfin. De rompslomp is nog niet gedaan. Eens de bagage opgehaald dienen de elektronische tickets omgezet te worden in papieren tickets. Vandaar gaat het naar de loketten van de spoorwegen om deze om te zetten in treintickets. Wegens werken gaat de trein niet rechtstreeks en moeten we overstappen in Amsterdam Centraal. Het zeulen met de bagage gaat nog wat door. Gelukkig vindt Jean blikjes Palm. Ook al omwille van de werken gaat op deze trein ook geen bar rond. ’t Zal de pret niet bederven. Een deel van het overgewicht zullen we nu kraken: 2 flessen wijn, 1 fles porto, een zak biltong en wat nootjes. We amuseren ons wel. In Brussel Midi missen we nu vrijwillig een trein (voor 20 minuutjes slechts) om een goeie Grimbergen te drinken en afscheid te nemen van Jean en Michel (die nog een trein zullen missen en pas om 20:00H zullen thuis zijn). In Denderleeuw sleuren we de bagage nog naar de auto’s van diegenen die ons komen ophalen en nemen we ook afscheid van Rudy en Petra. Om 18:00H zetten Frank en Marco ons veilig thuis af... eindelijk... dit was een lange dag.

Dag 22 – Zaterdag 15 November

’t Zit erop. De meesten laten wat op zich wachten voor het ontbijt. Jean is weer de oude (maar toch geen jaar jonger). We rekenen af en trekken een laatste keer de stad in, kopen nog wat biltong en drinken een Castle. We praten nog wat met Mich en om 12:30H gaan we dan naar de luchthaven. De wagen en de trailer (of de staat ervan) worden niet eens gecheckt. We vliegen met Kulula van Kaapstad naar Johannesburg, waar we ... inderdaad nog iets drinken en nog eens gaan eten in de Ocean Basket (een laatste Seafood Platter en een Sauvignon Blanc) alvorens de bagage in te checken. Buiten regent het ondertussen pijpenstelen, een voorproefje op ons Belgisch weer? We hebben de bagage van Johan en Marialuisa (22 kg) mee en zullen het geweten hebben. Geen van mijn argumenten wordt aanvaard en we moeten 3300 Rand betalen voor 16 kg overgewicht. De crew arriveert veel te laat (panne met het busje onderweg naar de luchthaven), en aangezien we maar 50 minuten hebben om onze connectie te halen, weten we nu al dat we onze vlucht Amsterdam – Brussel zullen missen. Kilometerstand: 12500.

Dag 21 – Vrijdag 14 November

Jean is jarig, maar het is zijn beurt om ziekjes te zijn. Hij zal de ganse dag vasten en blijft bij de uitstappen meestal in de wagen zitten. We nemen om 08:00H een “Plaasontbijt” (boerderij-ontbijt, alles d’er op en d’er aan). Het is bewolkt vandaag. Gelukkig zijn we gisteren naar de Tafelberg geweest. Ondanks het weer genieten we van een pittoreske weg richting Hermanus. Stony Rock in Betty’s Bay toont ons een Jackass Penguin kolonie. We bezoeken de Harold Porter Botanical Garden en doen een deel van de wandeling die langs de Disa-kloof end de Leopards-kloof leidt. Je kan hier ook planten kopen, zelfs “Protesia’s”. Heb ik eigenlijk al eens vernoemd dat Michel gemakkelijk inslaapt in een auto? Opvallend in deze streek zijn de felblauwe en groene daken van vele huizen. November blijkt wat laat te zijn voor whale spotting, maar Rudy en ik hebben wel een staart opgemerkt (niks spectaculair dus). We lunchen in Annie Se Kombuis. Ik eet er mijn eerste struisvogelfilet tijdens deze reis (about time, buddy). Het begint te regenen en het wordt slechter wanneer we rond het gebergte rijden. De wolken hangen heel laag en we moeten er door. We hoopten in de Volkskombuis te kunnen eten voor onze laatste avond, maar ik moet Den Oewer reserveren (zelfde bedrijf, iets andere keuken, meer Mediteraans). De valiezen worden gemaakt en als aperitief drinken we nog een paar flessen. Jean besluit het rustig te houden en gaat dus niet mee. Het eten en de sfeer zijn nog beter dan vorige keer. Ik kom er uiteindelijk ook te weten wat “Hier den kroegman vatikaki” betekent: “Here the bartender doesn’t take shit”. Rudy, Michel en ik gaan nog uit. We landen elk op een verschillend uur. Ik maak aanstalten om tussen de 2 bedden in slaap te vallen, maar Jenny steekt daar een stokje voor. “Double gin with single tonic”, ja ja... Kilometerstand: 12450.

Dag 20 – Donderdag 13 November

We ontbijten om 08:00 en vertrekken om 09:15H naar Kaapstad. Die stad is enorm groot, dus gaan we naar een buurt “The Waterfront” geheten, die bestaat uit ettelijke shopping malls (Jean weet wel waarom hij niet meekomt vandaag), pubs en restaurants. We lunchen in het Portugees restaurant Tasca de Belem. Petra krijgt er een bord reuze-spareribs voorgeschoteld. Het weer is stralend, zelfs heet en er is uitzonderlijk weinig wind. Na de lunch gaan we naar de Tafelberg en nemen er de kabellift naar boven. Da’s wel een dure aangelegenheid, 105 Rand (bijna 13 Euro) per persoon, maar het is de moeite waard. Het uitzicht op de stad, Robbeneiland, Lion’s Head, Devil’s Peak en de oceaan is spectaculair. We zien er ook nog een fotogeniek kolibrietje en “dassies”, voorvaders van de olifant. Er hangen wel wat sluiers wanneer we vertrekken, maar God spreidt zijn deken niet uit terwijl we aanwezig zijn. Wanneer we opnieuw in Stellenbosch zijn, komen we eindelijk toe aan de verplichte kost: we logeren al een paar dagen in de buurt van Oom Samie Se Winkel en bezoeken deze rommelige zaak even. Een pint in De Akker ernaast zegt me meer. We eten in De Zoete Inval, veel maar niet echt lekker. Petra voelt zich niet goed (waarschijnlijk een combinatie van moeite en de zon). We drinken nog een flesje wijn in het huis. Kilometerstand: 12230.

Dag 19 – Woensdag 12 November

Om 06:30H moeten onze vrienden op de luchthaven zijn. Daarom staan we vandaag nog eens extra vroeg op (05:00H). Het afscheid is kort en we vertrekken richting Kaap De Goede Hoop. Ons grootste probleem blijkt het vinden van een plaats waar we kunnen ontbijten. Uiteindelijk vinden we een snackbar aan een shopping center. De Chapman’s Peak Drive blijkt gesloten te zijn voor alle verkeer en het duurt even voor we de juiste weg naar het zuiden (via een ommetje noordwaarts) vinden. De weg langs de westkust en de Atlantische Oceaan is zeer pittoresk. Er staat een strakke bries en we worden getrakteerd op een niet alledaags zicht: de bovenkant van de golven die richting kust rollen, verstuift en vliegt terug richting oceaan. In Cape Point nemen we het kabeltreintje naar the Lighthouse (de oude vuurtoren) en wandelen te voet terug. De prijzen voor de lunch blijken mee te vallen en we eten buiten in het zonnetje beschut tegen de wind en met een schitterend zicht op de kliffen en de oceaan. De vogels zijn ook uit op een portie. Na de lunch bezoeken we nog een struisvogelfarm, “vergeten” te betalen voor de rondleiding, maar kopen er wel eieren en een portefeuille in struisvogelleder. Petra krijgt als toemaatje nog een laatste bezoekje aan een houtsnijwerkmarktje. We nemen de weg langs de oostkust op onze terugweg (in sommige reisgidsen onterecht afgeraden) en rijden door een paar sympathieke stadjes zoals Fish Hoek en Muizenberg. Onderweg stappen we eens uit voor een plas, stoten toevallig op broednesten van meeuwen en worden gezandstraald. Er zijn golven zover het oog reikt en de wind is heel strak. We blijven op deze “Atlantic Road” (R310) tot Stellenbosch. In onze badkamer vind ik een grote spin en Nick is zo vriendelijk ze buiten te zetten. Dergelijke exemplaren vind je bij ons niet. We rusten nog wat uit in de tuin en proberen ’s avonds weer een ander restaurant uit. Kilometerstand: 12100.

Dag 18 – Dinsdag 11 November

Opening van Karnaval in Ninove, maar daar trekken we ons niks van aan. We ontbijten om 08:15H (‘k had het iets lastiger om verticaal te geraken) en verhuizen dan naar Nick en Micheline, en Johan. Vandaag doen we de wijnroute. Onze eerste stop is Glen Carlou, waar vooral de porto in onze smaak valt. We kopen er dus porto en ook een paar soorten kaas (voor onze aperitieven in het huis deze week). Het volgende huis (Drakensig) is nieuw, ze kopen hun druiven, aangezien hun ranken nog te jong zijn. De Sauvignon is uitstekend en ook de Pinotage valt in de smaak. We kopen er Sauvignon (voor onze aperitieven in het huis deze week). We rijden door de schitterende streek rond Franshoek en eten er in restaurant / wijnkelder Haute Gabriel. We bezoeken het Taalmonument in Paarl. Er worden protea-zaadjes gekocht en er worden weddenschappen afgesloten. Het volgende huis waar we wijn proeven heet Laborie. Het is een groot domein, maar geen van de wijnen valt echt in de smaak. De parasols duikelen er bij een serieuze windstoot ineens wel een verdieping lager. Jean en Michel kopen toch een paar flessen rode wijn (voor onze aperitieven in het huis deze week). Als ik me niet vergis, is Michel vandaag zowaar even in slaap gevallen in de wagen. Eens thuis drinken we na de douche... een aperitief natuurlijk, we starten met de porto. We dineren in Den Oewer, het is wederom (tot vervelens toe, sorry) heel lekker en in de tuin moet het eigenlijk best gezellig zijn met die knusse vuurtjes, maar ’t is ’s avonds toch net iets te fris. Jean trakteert ons met 2 flessen champie op zijn verjaardag. Die is pas vrijdag, maar Johan en Marialuisa verlaten ons morgen spijtig genoeg. Kilometerstand: 11858.

Dag 17 – Maandag 10 November

We ontbijten om 08:00H, zoals steeds vriendelijk bediend op onze wenken. Dit wordt een autoloze dag! We gaan onmiddellijk naar het Tourist / Accomodation Info Center waar een vriendelijke vrouw ons helpt te zoeken naar een verblijfplaats voor de laatste 4 nachten. We gaan persoonlijk een kijkje nemen en besluiten dat ze OK zijn (Blue Orange, een volledig huis met 3 kamers en badkamers, en er rechtover Keert Weder, waar Jean en Michel hun intrek zullen nemen). We droppen de mini-bus en trailer af aan de car-wash (wordt ook wel kar-afspuit genoemd). Het heeft wat voeten in de aarde om ze d’er achter te laten en uit te leggen wat we eigenlijk gedaan willen, maar het lukt uiteindelijk. We kuieren wat door de stad en gaan shoppend (of bar-bezoekend) onze eigen weg. Jenny en ik lunchen in de Dros, een soort grote bistro. Onze pizza’s zijn (te) groot en de mijne is weerom royaal voorzien van look. Bij het zwembad nemen we een vroege aperitief en een plons (met 23 graden vinden we het water wel wat fris). De eigenlijke aperitief nemen we in cafe De Akker. Ik krijg Jean en Michel niet wakker en dien een tweede keer terug te gaan. We dineren vanavond in de Volkskombuis. De hoeveelheden zijn hier wat minder, maar de keuken is verschrikkelijk... lekker!! Vanavond zakken de mannen eens door. We verzeilen in The Mystic Boer in de buurt van de universiteit. Ik vind de muziek wel goed en val regelmatig terwijl Jean over me waakt. De DJ met een look als de zanger van Queens of the Stone Age houdt me wel de ganse avond aan het lijntje. Hij mag muziek a la QOTSA namelijk niet spelen. Omstreeks 03:00H zijn we thuis en voor mij is het goed geweest. Kilometerstand: 11711,5.

Dag 16 – Zondag 09 November

We ontbijten om 08:00H en rijden nog eens naar het haventje en het Bird’s Island, een plaats waar honderden meeuwen, aalscholvers en vooral Gannets (Jan-van-gents) broeden. We zien er ook een paar pinguïns en een opvangplaats voor gehandicapte vogels. Bij het verlaten spotten we enkele dolfijnen. Margaret en Pat hadden ons nog een tip meegegeven voor een alternatieve, maar “goed berijdbare” weg, waar een permit was vereist, richting Elandsbaai en Paternoster. We zien inderdaad flamingo’s en andere vogels met nestjes in het riet, heel idyllisch, maar we hebben de gravelbanen nu echt wel gehad. Ter hoogte van Velddrif waar we lunchen in het restaurant van het Laaiplek hotel (een paar grote potten bier, wijn en een lekkere goedvullende maaltijd voor omgerekend 60 Euro voor 8 personen, jawel), verlaten we deze baan. We zoeven nu zo snel mogelijk de N7 op en bevinden ons werkelijk in de graanschuur van Zuid-Afrika: duizenden hectaren graanvelden. In de buurt van Stellenbosch komen daar ook al meer wijngaarden bij. We passeren de start van de wijnroute. (tempting, but...). In het guest house De Goue Druif worden we uitermate vriendelijk ontvangen door Catherine en Yvan. Dit guest house is echt heel mooi (op een detail na in de badkamer van Jean en Michel), en de tuin is absoluut weelderig. We drinken er nu eerst ene (nu ja, ene) aan het zwembad en dan doet iedereen zijn ding (dit deel van Zuid-Afrika is heel veilig en Westers) tot we opnieuw samenkomen voor ons avondeten in de Fishmonger. Het eten is er iets minder dan verwacht, maar ’t is nog altijd lekker, veel en goedkoop. We blijven er nog een paar pousse-cafes hangen. Het personeel is er uitermate vriendelijk. Kilometerstand: 11711.

Dag 15 – Zaterdag 08 November

We ontbijten om 07:30H vandaag. De bedienden lijken oprecht verbaasd als ze (sommigen onder) ons alles zien opschrokken wat geserveerd wordt. Jenny heeft pech: we hadden de avond ervoor gevraagd of het mogelijk was om een struisvogelei bij het ontbijt te hebben. Vandaag zullen we Namibia verlaten. Maar eerst rijden we nog naar de Fish River Canyon. We maken er een wandeling tussen 2 view points en verliezen de tijd wat uit het oog. Het is namelijk opnieuw een heel lange rit. We zullen de Canyon pas om 11:00H verlaten. Al bij al zijn de grensovergangen relatief vlot gegaan tijdens de reis. Johan dient wel een koffer open te maken deze keer. Heel opmerkelijk: aan de grens zien we een rivier... met water! (de Orange). Namibia heeft veel droge rivieren. Het landschap wordt wat groener en we zien ook hier her en der kokerbomen. We vreten de kilometers opnieuw en trachten onze volgende gastheren te pakken te krijgen via telefoon om toch maar een restaurant te boeken voor vanavond. We willen absoluut crayfish eten in Lambertsbay. Het lukt uiteindelijk. We maken de zonsondergang mee in de wagen vandaag en komen om 19:30H aan in het “Sir Lambert’s Guest House”. We slagen erin om iets te drinken, te douchen, de weg al een eerste keer af te leggen met de gastheer Pat en de weg terug te vinden naar Isabella’s Restaurant waar we om 20:00H worden verwacht. We nemen de crayfish als voorgerecht en, aangezien we de dag hadden doorgebracht op een paar koekjes, appelen en een paar overgebleven boterhammetjes, gaat een gezond hoofdgerecht d’er in zonder problemen (alhoewel toch wel enige moeite te bespeuren valt bij Rudy die zowaar nog een ganse Seafood Platter (“ne weireme zievoetenplatter”) had besteld). De prijzen zijn werkelijk belachelijk goedkoop. Omstreeks 23:30H gaan we moe en voldaan naar bed. Kilometerstand: 11428.

Dag 14 – Vrijdag 07 November

We zijn opnieuw heel vroeg uit de veren (we hebben gisteravond de baggage al in de trailer geladen) en we vertrekken om 05:00H naar Sossusvlei. We hebben een ontbijtpakket meegekregen. De toegang tot het gebied is vanaf zonsopgang tot zonsondergang, dus als je de zonsopgang echt wil meemaken, ben je verplicht in Sossusvlei zelf te overnachten. In elk geval loont het de moeite om er heel vroeg bij te zijn. De zon rijst namelijk heel snel, en naast het feit dat het heet wordt, zijn de kleurschakeringen mooier in de ochtend. Later zijn er namelijk geen schaduwen meer. De rode duinen moet je ooit eens gezien hebben. Een ervan, Dune 45, is toegankelijk voor het publiek. Het is een echte kuitenbijter. De afdaling langs een zijkant is hemels. Het lijkt alsof je zweeft. Wanneer we de site verlaten, komen we nog Nederlanders tegen die een tweede lekke band hebben. We geven een van hen een lift met de band en vervolgen dan onze weg. In de loop van de ochtend zal kilometer 5000 van deze trip passeren. Marialuisa is dan wel jarig, maar ze is ziekjes (diarree en krampen). Via de Tsarishoogte-pas (met een paar tafelbergachtigen er rond) rijden we tot Maltehohe voor een plassstop over alweer een slechte weg. Hier neemt Michel het over van Rudy en binnen de 2 kilometer zit ie op asfalt. Rudy zweert dat hij z’n broek in’t midden van de straat gaat afsteken. PINOCCHIO! We picknicken langs de B1, waar een sterke en heel warme droge wind blaast. In de namiddag bezoeken we nog het Kokerbomenwoud op een vluggertje (de Giant’s Playground laten we links liggen; da’s toch maar een hoop stenen naar ’t schijnt) en om 17:00H komen we aan in de Savanna Guest Farm. Onze gastheren verzorgen een aperitiefhapje (de bar is alweer op vertrouwensbasis) en bieden Marialuisa een drankje aan van het huis voor haar verjaardag. Zij bellen ook een depannage-dienst via een vaste lijn. We waren namelijk onderweg een trucker tegengekomen met pech en op een plaats zonder GSM-bereik (90 kilometer verder in dit guest house was nog steeds geen GSM-bereik). We eten allen een bien-cuit steak (willen of nie) na een startertje (spitjes met lever). De wind steekt opnieuw op en de honden dringen ’s nachts onze kamers binnen. Kilometerstand: 10605.

Dag 13 – Donderdag 06 November

Jean ziet er goed uit, Michel heel wat minder. Ze doen geheimzinnig, maar we verstaan toch dat Jean bezoek heeft meegebracht en dat Michel een tijdje buiten bij de honden heeft geslapen. Het zal nog een paar dagen voor de nodige animo zorgen. We vertrekken om 09:00H en aangezien we verwachten dat het een lange rit wordt, kopen we brood en charcuterie voor de lunch. We rijden naar Walvis Bay en houden halt aan de lagune waar flamingo’s zitten, maar het is spijtig genoeg mistig. Het klaart uit terwijl we weggaan... We rijden ons bijna vast in het zand, maar Rudy redt de situatie. We passeren Dune 7, een hoge witte duin. Het landschap is wederom een witte woestijn, maar verandert in leisteenachtig gebergte rond de Kuiseb-pas. We rijden ook nog door de Gaub-pas en missen een mooi plekje om te picknicken (de weg is te gevaarlijk om achteruit te rijden met de trailer). Uiteindelijk stoppen we rond 14:00H in Solitaire en nemen een kudu-steak als lunch in plaats van de boterhammen. Onderweg krijgen we ook al een voorproefje van de rode duinen die hier echter begroeid zijn. In de Weltevrede Farm hebben we zelfs nog tijd voor een plons in het zwembad met het ijskoude opgepompte water. Het verschil met de temperatuur van de buitenlucht is heel groot. De bar is er net als in Madikwe op vertrouwensbasis. Een opschrift “Hier den kroegman vatikaki” intrigeert ons, maar de lokale diensters grinniken en vertalen het niet voor ons. Het diner is een soort springbok-moussaka. De andere aanwezigen (Italianen en ja hoor, weer Fritsen) storen zich een beetje aan ons plezier en muziekvolume. Pech voor hen, we vieren Marialuisa’s verjaardag vandaag. Ze is morgen jarig, maar aangezien het te druk wordt, opent Johan vanavond een fles champagne. Rudy speelt mondharmonica (onder andere Happy Birthday uiteraard) en er wordt ook nog wat gezongen. De lokale diensters amuseren zich schijnbaar nog meer dan wijzelf. Kilometerstand:9814

Dag 12 – Woensdag 05 November

Jean is ‘geland’ om 06:15H (heeft buurten verkend die niet echt toeristvriendelijk zijn, maar is toch veilig thuisgekomen) en is “klaar” om te gaan hengelen. Johan gaat mee met hen en de rest rijdt richting Cape Cross om er uit te waaien bij de zeeleeuwenkolonie. De duinen waar we langs rijden zijn zwart, en ik denk eerst aan vervuiling, maar het blijkt een zwart steengruis (als van leien) te zijn. Het stinkt in Cape Cross, maar we blijven er toch anderhalf uur. Toeval, Marialuisa ontmoet er een collega. We eten in de lodge een kleinigheid. De bewolking wordt weer weggebrand. Na onze terugkomst gaat Rudy wat rusten en trek ik met de dames nog eens de stad in. We hergroeperen in The Tug en doen nog een terrasje. Ik mis een schitterende zonsondergang, maar de excellente bediening en het voortreffelijke eten in The Tug maken alles goed. We blijven nog wat hangen in de bar achteraf. Kilometerstand: 9492.

Dag 11 – Dinsdag 04 November

Ah... een rustig dagje. We leveren onze was af in de wasserij rechtover de Hansa Brouwerij en gaan al eens een kijkje nemen naar ons volgende guest house “The Secret Garden”. We mogen er na de middag intrekken en de gastheren organiseren onmiddellijk een hengelpartij voor Jean en Michel voor morgen. De bewolking wordt stilaan weggebrand. Michel moet zijn Etosha-pan insmeren om niet te verbranden. We kuieren wat door de stad en shoppen op het houtsnijwerkmarktje. Geloof het of niet, maar we eten alweer heel lekker in het restaurant van het Europa Hof hotel. Na de middag leveren we de auto af in een car wash (we krijgen de deuren bijna niet meer dicht van het stof en de binnenkant durven we niet meer aan te raken). We laten ons uitwaaien tijdens een wandeling langs de ‘dijk’ van Swakopmund en pikken 2 uur later (en na een frisse pint in The Light House) onze wagen op. We staan versteld en durven hem niet aan te raken, maar dan nu omdat ie zo blinkt (en zelfs binnenin glad geboend is), en dat voor de belachelijke prijs van 80 Namibische Dollar of 10 Euro! ’s Avonds eten we in The Light House (op aanraden van de dienster in Hentiesbaai), maar we zijn er absoluut niet tevreden. Michel heeft vandaag niet kunnen slapen in de wagen. Kilometerstand: 9230.

Dag 10 – Maandag 03 November

We vertrekken om 08:20H. We hadden al afgerekend maar worden opnieuw naar de receptie gevraagd. Wellicht omdat de extra nacht hier moet betaald worden. Maar nee hoor, we krijgen nog geld terug! Het verblijf was hier weer ontzettend goedkoop (eten en drank). Op weg naar Swakopmund stoppen we ’s ochtends even in Uis, een oud mijnstadje (de witte duin bleek een berg mijnafval). We rijden langs het Brandbergmassief met de hoogste toppen (Spitzkoppe) van Namibia en laten de grot met de “White Lady” links liggen wegens een veel te slechte weg erheen. We rijden dan kilometers en urenlang door de witte woestijn naar een punt in het oneindige, ergens tussen de luchtweerspiegelingen (niet de eerste keer tijdens deze reis trouwens). De kust zien we al aankomen omdat de laatste 5 kilometer van de woestijn en de volledige oceaan bedekt zijn met een hardnekkige bewolking. We lunchen in het visrestaurant Spitzkoppe in Hentiesbaai. Het eten is heel lekker, de hoofddienster erg vriendelijk. Het is fris (vooral vergeleken met de vorige dagen) en miezerig. Onze eerste avond zullen we verblijven in de zeer ruime bungalows Alte Brucke te Swakopmund, een heel sympathiek stadje. ’s Avonds eten we weerom HEEL erg lekker in het restaurant The Tug. Kilometerstand: 9220.

Dag 9 – Zondag 02 November

Om 06:15H opgestaan om van de zonsopgang te genieten en een paar foto’s te schieten. Om 07:45H ontbijten we zoals afgesproken en starten we met een bezoek met wandeling aan Twyfelfontein. Onze gids Shelley brengt ons een uur lang langs duizenden jaren oude ‘graffiti’ (meestal beelden van dieren met bijhorende pootafdrukken, wellicht als opvoedingsmateriaal, en veronderstelde mappen met waterpoelen en bronnen). De Twyfelfontein (een bron) is maar niks, maar we zien wel bavianen en drinken na afloop een frisse pint, want het is al heet. Onze kaart was niet echt duidelijk en we rijden kilometers in een verkeerde richting om de Organ Pipes te bezichtigen. Ze liggen uiteindelijk nog geen kilometer van Burnt Mountain. Een geluk met een ongeluk, we zullen morgen deze weg nemen in plaats van de hele slechte weg van gisteren. We lunchen in de Lodge en pakken na afloop een plons. Later in de namiddag doen we een fikse 2 uur durende wandeling onder een onverbiddelijke zon. De uitzichten zijn de moeite echter meer dan waard. De afdaling was wel HEEL steil. Tobias, een Himba, was een fijne gids (en we zien ’s anderendaags bij ons vertrek dat hij een boontje heeft voor Petra). Kilometerstand: 8882.

Dag 8 – Zaterdag 01 November

We staan weer op om 05:45H en starten om 06:20H voor onze laatste morning game drive. We staan perplex als we een neushoorn tegen 25-30 km/uur minutenlang zien rennen over de pan. We ontbijten om 08:00H na nog veel wild te hebben gezien en vertrekken om 09:15H naar Damaraland. We houden een plas-, rook-, shop-stop in Outjo en bezoeken de Vingerklip in de buurt van Khorixas, Het landschap is er Arizona-achtig, We lunchen in de Vingerklip Lodge en hebben bijna spijt dat we de volgende avond al hebben vastgelegd. Het eten is heel lekker, de eigenaars zijn best vriendelijk, de lodge is prachtig en opvallend onopvallend in het landschap neergeplant. Een aanrader! We rijden in een ruk naar Twyfelfontein langs een weg in HEEL slechte staat. We beslissen Petrified Forrest te bezoeken op de terugreis (maar wisten toen nog niet dat we uiteindelijk voor een andere weg zouden kiezen). De luidsprekers zijn nu ook al definitief losgerammeld. Het landschap van Damaraland is adembenemend mooi. Heel merkwaardig zijn de heuvels opgestapelde ronde reuzekeien. We hebben tijd voor een goeie aperitief in de Twyfelfontein Lodge die eveneens schitterend is gelegen. Er zitten hier prachtig gekleurde grote hagedissen, marmotten, woestijnmuizen (-ratjes? Of zijn het toch grondeekhoorntjes?). Hier is weeral een buffet, maar gelukkig met een zeer uitgebreide keuze aan vis en wild. Kilometerstand: 8795.

Dag 7 – Vrijdag 31 Oktober

Heel goed geslapen en opgestaan om 05:45H. We vertrekken voor een morning game drive om 06:30H. We zien opnieuw veel wild, zijn getuige van gekibbel tussen een maraboe en jakhalzen, en ontbijten in de auto (koffiekoeken die we gisteren hebben gekocht). Later eten we nog boterhammetjes aan het hotel. Verplichte notitie (alweer een uitspraak van Petra): “Ik dacht gisterenavond, ’t is nie waar, he, ‘k zit toch nie met mijn regels, he, maar ’t was maar gewoon van langs achter” J Tijdens de rit naar Halali waar we lunchen (weer buffet) hebben we nu eens veel, dan weer minder wild gezien. Aan de poel in Batia leek het wel of de dieren stonden te poseren. We vervolgen de weg naar het kamp in Okaukuejo, zien veel zebra’s, ‘degoutant’ veel jakhalzen, impala’s, wildebees (gnoe) en hartebees en voor giraffen (die we neknekken noemen naar analogie met de kleine dikdik antilopen) verwittigen we elkaar al lang niet meer. Rotverwend! Ondanks de vele stops is Michel er toch in geslaagd om kort in te slapen. We hebben er nu een heel drukke week opzitten. In het originele reisschema volgen nu 2 dagen die we gingen invullen met een bezoek aan de Himba’s in het noorden of een verblijf aan Skeleton Coast. We beslissen echter onszelf wat rust te gunnen en bellen Namibia Reservations om een extra dag in Twyfelfontein en een extra dag in Swakopmund te boeken. Dat lukt. Johan, Marialuisa, Jenny en ik doen nog een game drive in de late namiddag en hebben pech, we zien echt niks. Het is stil in de wagen (maar misschien was dat wel te wijten aan het feit dat Petra d’er niet bij was). Jenny en Petra zien ’s avonds aan de verlichte poel giraffen, impala’s en 5 leeuwen, schrikken zich een hoedje als ze de jakhalzen tussen de bungalows zien lopen en trachten in te breken in de verkeerde kamers. Eindelijk eens een bar die langer open is. Jean verbroedert met een Schot en de barman “Sammy Davis Jr.” die zijn vriendinnen voorstelt. Kilometerstand: 8355

Dag 6 – Donderdag 30 Oktober

Slecht geslapen wegens te warm, te luide frigo, muggen en een spin die me om het half uur kwam bijten. Jenny is verkouden, maar niet getreurd, want ze kan weer kakken “A zeu nen heup!”. We ontbijten om 07:30H (laat he?) en vertrekken om 08:15H. Het regent lichtjes. Namibia, dat is onder andere hele lange, verlaten, rechte wegen met kilometers omheiningen. Soms zie je een of meer zwarten erlangs lopen en stel je je vragen a la Jambers: “Wie zijn ze? Van waar komen ze en waar gaan ze naar toe?”. We houden een heel korte stop in Otavi en lunchen in het voormalige mijnstadje Tsumeb met zijn prachtige Jacaranda en Bougainvillaea dreven. Michel en Jenny gaan met honger van tafel (slechts een kippenboutje als hoofdgerecht). Petra en Marialuisa nemen een stuk Schwarzwaldtorte als extraatje. Om 15:00H komen we al aan in het fort Namutoni in het oosten van het Etosha National Park. Ideaal moment voor een eerste game drive (van 16:00 tot 19:00). We zien heel veel wild en – verdomme – mijn camera blokkeert nu met een platte batterij als de leeuwen langs de baan op 3 meter van de wagen liggen. Het wordt een beetje typisch voor Namibia: na een half uurtje komt een kelner melden dat een of ander gerecht niet kan geserveerd worden. Jean, Michel en ik drinken nog een paar whisky’s ‘om goed te slapen’. Naar het schijnt lag Jean nog niet neer of hij sliep al. Kilometerstand: 8103

Dag 5 – Woensdag 29 Oktober

Uit gewoonte om 05:30H wakker, dus ruimschoots de tijd voor nog een douche alvorens om 06:30H te genieten van een heel lekker ontbijt met veel keuze. Deze guest farm is echt een aanrader. Om 07:20H vertrekken we richting Waterberg. We stoppen in Windhoek, kopen er een paar soorten biltong en een product tegen ‘vaginale sproei’ en eten er in een shopping center. Ik vraag aan Petra of ze elke avond haar monologen voor ’s anderendaags instudeert, waarop Rudy repliceert dat sommige mensen hun hemel op aarde verdienen (hij dus). Na de middag begint het te (stort)regenen en de woestijn staat letterlijk onder water. Gelukkig houdt het op wanneer we Waterberg naderen omstreeks 15:45H. Rudy geeft me rijles: onderweg maakt ie me wijs dat er een vijfde versnelling is en hij leert me ook achteruit rijden met de trailer. Ik ben gebuisd. Herexamen! We maken onmiddellijk een wandeling naar het plateau. “Het zweet loopt de voer van ons gat op en af”. We maken ook kennis met een paar “fucking Germans!”. De fauna en flora tijdens de wandeling vallen een beetje tegen, dus zullen we geen ochtendwandeling doen morgenochtend en plannen we een stop in Tsumeb. Aangezien de bar hier vroeg sluit, nemen we een goeie aperitief voor het diner. Dan op spinnenjacht in de kamer. Nog een hilarische scène die we moeten onthouden: vandaag belt Rudy (eindelijk) naar huis. Zijn ma neemt op en hij vraagt “Dag ma, hoe is’t met pa?”, waarop zijn ma de telefoon doorgeeft en Rudy aan zijn pa vraagt “Dag pa, hoe is’t met ma?”. Kilometerstand: 7635.

Dag 4 – Dinsdag 28 Oktober

We staan op om 04:45H en zijn om 06:30H aan de buitengate van het park. Vandaag zullen we de Trans-Kalahari Highway nemen, dwars door Botswana om naar Namibia te gaan. Het gaat redelijk vlot aan de grens. We zijn er om 07:15H over. Het wordt een hele lange rit en ik erger me aan het feit dat we pas tijdens de late lunch voor het eerst stoppen (iedereen zal wel eens een slechte dag of moment hebben, en het incident is ook vlug gesloten). In Kang strekken we de benen en lunchen we in het wegrestaurant Ultra voor goeie T-bones en stews. Aan de grens met Namibia stuiten we (gelukkig!) op een verrassing: onze volgende verblijfplaats blijkt 120 kilometer dichter te zijn dan verwacht. We arriveren net op tijd in de Zelda Guest Farm te Gobadis om het voederen van de cheeta’s en luipaarden mee te maken. Wanneer de gastheer na afloop vraagt of er nog vragen zijn, merkt Rudy heel terecht op “Staat het bier koud?”. De kamers zijn heel ruim, de (heel noodzakelijke) douches verkwikkend, het eten in het restaurant lekker (we eten onder andere kudu-steak) en er is zelfs nog een toffe bar aan. We hebben er een goed gesprek met de 2 lokale barmannen, slagen er bijna in om een plaat van Korn te laten afspelen, maar ’t wordt uiteindelijk “Lik mijn ballen” van Blacky Swart. :-)
Moment van de dag: Petra krijgt een orgasme op de ‘wasbord’-gravelbanen. We moeten de opstaptrede op de achterbumper vastmaken met (broeks)riemen wegens losgerammeld. En oh ja, heb ik al gezegd dat Michel gemakkelijk slaapt in een wagen? Kilometerstand: 7046.

Dag 3 – Maandag 27 Oktober

We slagen erin tot 4-5 uur te slapen en zijn klaar om de morning game aan te vatten (die duurt van 05:30 tot 10:00). We hebben wat pech. Er zijn leeuwen gesignaleerd en we volgen de sporen, maar vinden geen leeuwen en zien ook weinig wild. We houden even halt voor koffie met harde rozijnenkoeken. Craig leert ons uitwerpselen herkennen van witte en zwarte neushoorns, olifanten en impala’s. Na het ontbijt nemen we een douche. Om 14:00H volgt de lunch. We krijgen de frigo echt leeg (maar er blijkt nog een voorraad te zijn), en bereiden onze weg voor morgen voor. We zullen om 05:00H opstaan en beslissen ook om in Namibia op dag 5 de hoofdbanen te nemen in plaats van secundaire. Petra douchet zonder haardroger en Rudy fotografeert bierblikjes. Michel heeft geen tijd om in de jeep te slapen, wel om er tegen te plassen. Tijdens de night game drive zien we een “nachapie”, ook wel “bush baby” en een African Wild Cat. Bij schemering worden ook de leeuwen gevonden. Ze slapen 18 uur per dag, maar we hebben geluk. De leeuwinnen reageren op jakhalsgehuil en we zijn getuige van een succesvolle aanval. Mijn fotocamera weigert te focussen, verdomme. We krijgen ’s avonds een stew geserveerd.

Dag 2 – Zondag 26 Oktober

Om 5 uur wordt het al aardig klaar. Aangezien onze WC liep, hebben we ons beholpen met watjes om te kunnen slapen, maar de matras was ook al niet je dat. We waren natuurlijk wel blij dat we nog een verblijfplaats hadden gevonden. Het ontbijt maakt ook al veel goed. De bediening is schitterend, bijna gênant zelfs en het eten is lekker met eieren naar wens, soorten yoghurt, ... Rudy wordt ‘Knorretje’ gedoopt (zowel in bed, als aan tafel). We maken kennis met de eerste minder goeie wegen. We vertrekken om 09:30H, rijden 276 kilometer en komen om 13:30H aan in het kamp te Madikwe. Als middagmaal krijgen we een saladebuffet geserveerd. De verloren bagage is inderdaad terecht, maar wordt pas morgen geleverd. Het kamp bestaat uit paalhutten die rudimentair maar heel tof zijn uitgerust. Er is een warmwater-oventje dat moet zorgen voor een aangename douche. Tijdens onze eerste korte game drive zien we een paar dieren. De night game drive wordt verrassend met een zwarte neushoorn die vlak voor de jeep schuifelend oversteekt om zijn territorium af te bakenen. We zien ook een ‘kleurmanneke’ (een kameleon). Bij zonsondergang hebben we een aperitief gekregen. Craig, onze gids, had gezorgd voor de nodige biertjes en wat rauwe groentjes en chips. Bij onze terugkomst blijkt het ganse kamp vol te staan met olielampen, heel gezellig. Na het eten lijkt het wel of we een recordpoging “frigo leegdrinken” ondernemen. Alle bier (Castle, Windhoek en Amstel) en een paar flessen witte wijn (Zonnebloem) moesten eraan geloven. Johan en ik nemen zelfs nog een flesje Martell Cognac (“kwestie van vannacht eens te kunnen slapen”). Op het toilet nog een giftige honderdpoot gezien, maar echt geen last gehad van insecten in onze hutten. ’t Is wel een ervaring met al die nachtelijke geluiden. Oh ja, Petra had een muskietennet meegebracht, maar kon het niet gebruiken (was het plafond te hoog, of was het bed en de vloer te laag?), maar ’t was dus niet nodig. Kilometerstand: 6163 Km.

Dag 1 – Zaterdag 25 Oktober

Volgens de planning ging dit een rustig dagje worden. ’t Zal efkens anders uitdraaien. We landen iets later dan gepland. Het blijkt ook dat een valies van Rudy en Petra in Brussel is achtergebleven. De dame van KLM verzekert ons dat die morgen in Madikwe zal geleverd worden. In de aankomsthal overhandigen we nog een cadeautje aan Pascal vanwege Ingrid (een vriendin uit Tongeren). Marialuisa en Johan komen ook met enige vertraging aan en zodoende kunnen we al wat geld wisselen (er gaan ongeveer 8 Rand in een Euro). Zij hebben wel een toffe verrassing: een frigobox met biertjes en frisdrank en een zak met biltong van kudu. Op de kilometerteller staat 4900 Km. We vertrekken nu richting de Panorama-route en de Blijde Rivier Canyon en eten ’s middags in een forelrestaurant annex Ladies Bar Notty Pine. Mij zal vooral het voorgerecht bijblijven (2 dagen later burp ik nog na van de look bij de mosselen). We bombarderen Michel als chinees vrijwilliger tot schatbewaarder. Michel blijkt ook gemakkelijk in te slapen in een wagen. Wegens tijdgebrek zullen we slechts God’s Window, Wonder View and the Three Roundavels (dankzij een toffe wachter) kunnen bezichtigen. Vanaf 17:00H sluiten deze bezienswaardigheden namelijk. Pelgrim’s Rest, MacMac Falls en Bourke’s Potholes zijn voor een volgende reis. J We zien al wat impala’s en jacaranda’s (die al gauw jacarundi’s worden). De weg naar Nijlstroom (of Modimole) blijkt langer dan verwacht. Onze schattingen blijven steeds “nog 300 kilometer”. Ondertussen bliksemt het een ganse avond en valt er een beetje regen. Overdag bleek de airco goed te werken. Na heel wat moeite vinden we de Boekenhout Guest Farm, maar blijkt daar niemand aanwezig te zijn. Onderweg waren we al eens gestopt bij Chris, een behulpzame lodge-eigenaar, en we besluiten daar dan maar te overnachten. Het is uiteindelijk 1 uur ’s nachts. Tijdens deze ‘korte’ rit blijken we 987 kilometer te hebben gereden. Kilometerstand: 5887 Km.

Dag 0 – Vrijdag 24 Oktober

Ik werk nog tot ‘s middags en dan komt Frank ons ophalen om ons op de luchthaven van Zaventem te droppen. Net vandaag valt de eerste (vroege) sneeuw. We hebben afgesproken om 15:00H aan de bar (hoe kan het anders?) in de aankomsthal en checken dan in voor onze vlucht met KLM naar Johannesburg met tussenstop in Amsterdam. Michel denkt sneller te kunnen zijn dan de roltapijten en maakt 2 buiklandingen in Zaventem. Da begint goe... Volgens Jean is dat zelfs een standaard ritueel geworden. In Amsterdam eten we nog iets voor de vlucht in de wetenschap dat het aan boord toch weer zo’n overlevingspakket wordt. De rokers worden stilaan zenuwachtig. Onze vlucht vertrekt redelijk op tijd.

Dag -2 - Woensdag 22 Oktober

Marialuisa en Johan zijn vroeger vertrokken op stand-by basis en laten ons weten dat de originele Volkswagen Microbus (wegens onder andere kale banden) na enig aandringen is vervangen door een nieuwe Mercedes Vito en dat er een geschikte trailer is. Goed nieuws voor de bagage! Nu nog een paar slotjes aanschaffen om de boel af te sluiten.